00:00:00 / 00:00:00
Persoonlijkheden / Juryleden
Juryleden
Download hier het volledige palmares van de Koningin Elisabethwedstrijd van 1937 tot 2019.
Persoonlijkheden
469 items | 47 Bladzijdes | Bladzijde
Jurylid
Jean Absil was eerst leerling van Alphonse Oeyen, organist van de Basiliek van Bonsecours, en volgde daarna, vanaf 1913, les aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Na orkestratie en compositie bij Paul Gilson gestudeerd te hebben, kreeg hij de prijs van Rome en de Rubensprijs. Hij volgde eveneens lessen bij Florent Schmitt. Hij was docent aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth maar ook, gedurende meer dan veertig jaar, Directeur van de Academie van Etterbeek, die sedert 1963 zijn naam draagt. Hij was ook lid van de Koninklijke Academie van België. Gedurende heel zijn leven hebben twee activiteiten Jean Absil bezig gehouden: onderwijs en componeren. Als pedagoog heeft hij gedurende veertig jaar generaties van toondichters gevormd. Hij was een leider die de geest van zijn leerlingen opengesteld heeft voor de muziek van hun tijd. Jean Absil vormde een synthese van de Franse school, Stravinsky, Bartok, de polytonale, atonale en seriële muziek (J. Stehman). Zijn oeuvre omvat alle genres. Zijn eerste markante werk was La mort de Tintagiles. Uit zijn opzoekingen over de polytonaliteit en de atonaliteit ontstond een korte studie: Postulat de la musique contemporaine waarvoor Darius Milhaud een voorwoord schreef. Tussen 1926 en 1929 paste Jean Absil vooral de principes van zijn stijl toe op talrijke stukken kamermuziek. In 1936 kwam hij terug tot de grote orkestrale werken met de 2de Symfonie en de concerto's voor diverse instrumenten, waaronder een Concerto voor piano, dat voor de Internationale Ysaÿewedstrijd van 1938 verplicht werd en waardoor zijn faam definitief gemaakt werd. Jean Absil schreef grote werken zoals Les Bénédictions, Pierre Breughel l’Ancien, Les Voix de la Mer, alsook talrijke koorwerken, zowel geestelijke als profane. Hij heeft anderzijds ook vaak inspiratie gezocht in de folklore en in de subtiliteit van Oost-Europese ritmes. Joseph Dopp, die de Absiliaanse schrijfwijze karakteriseert, merkt terecht op dat het oor nooit een gevoel van tonale onzekerheid ondervindt bij het beluisteren van een werk van Jean Absil: als men niet meer mag refereren naar het klassieke “majeur-mineur” is het omdat de toondichter steeds weer nieuwe uitdrukkingen uitvindt en die van het ene naar het andere vernieuwt. Daaruit worden akkoorden geboren die, hoewel ze van de klassieke akkoorden verschillen, toch net als deze expressie, spanning en rust bevatten. Het werk van Jean Absil is nooit absoluut polytonaal: de schijnbare tonale onafhankelijkheid van de stemmen verdwijnt tenslotte steeds ten voordele van een enige tonaliteit.
De detailpagina bekijken
Jurylid
De detailpagina bekijken
Jurylid
Necil Kâzım Akses was a member of the The Turkish Five group, the pioneer and founding generation of composers of contemporary Turkish music. Son of Mehmet Kâzım, director in communication services at the Ministry of War and Emine Hanım, professor of literature and Directress at Kandilli Girls’ High School (İstanbul), Necil Kâzım Akses began to play the violin in his primary school years and at the age of fourteen became a student of cello, his instructors being Mesud Cemil and Sezai Asal. In the final years of his education at the İstanbul Lycée, he attended the classes (harmony) at the İstanbul Municipal Conservatory (Darülelhan) of Cemal Reşid Rey, who later was to become the senior member of the Turkish Five group. After graduating from high school in 1926, he was sent by his parents to Vienna to study music. In the Vienna Music Academy, he became a student of Joseph Marx in composition and of Walther Kleinecke in cello. A year later, he gained a scholarship offered by the Turkish Government. He received his masters degree from this Academy and continued his musical studies at the Prague State Conservatory, from where he obtained his advanced degrees. At the Prague Conservatory, masters such as Josef Suk and Alois Haba were his teachers. Necil Kâzım Akses returned home in 1934. The same year, he was appointed professor and Deputy Director in the School of Music Instructors in Ankara. In the following two years, he assisted German composer Paul Hindemith, who was invited to Turkey by the Ministry of Education for the establishment of the Ankara State Conservatory. He was appointed teacher of composition in 1936 to this newly established institution. The same year, he joined a research expedition carried out in Osmaniye, a borough of Adana, together with Bela Bartok, Adnan Saygun and Ulvi Cemal Erkin. In the various stages of his career, he also rendered his services as administrator to some important cultural and artistic institutions in Turkey: in 1948, he was appointed director of the Conservatory and in 1949 became the Director General of the Fine Arts of the Ministry of National Education. He acted as a Cultural Attaché in Bern in 1954 and in Bonn between 1955 and 1957. Between 1958-1960, he was the Director General of The State Opera and Ballet. In 1971, he undertook the same position again until his retirement in 1972. In 1971, Necil Kâzım Akses was elected as the founding member of the board of directors as well as Acting President of Centre Mediterranéen de Musique Comparée et de Danse. Throughout his career he became the recipient of many honours: First class service medal of the Federal Republic of Germany in 1957; Italian government’s service medals, the rank of Cavaliére Ufficiale in 1963 and Commendatore in 1972; Bourgiba Art and Culture medal of Tunisia in 1973, the title of State Artist of Turkish Republic in 1971; Atatürk Art Award in 1981; honorary doctorate degree of the İstanbul University in 1998. Amongst some of his works performed abroad are: Ankara Kalesi (Citadel of Ankara), was performed by the Berlin State Orchestra under the baton of Fritz Zaun, and was recorded by Polydor company in 1943. Ballad, being the most frequently performed work of the composer abroad starting from 1950, was performed in London, Edinburgh, Birmingham, Münster, Paris, Teplice, Cluj, Brussels, Vienna, Bucharest, Tunisia, Prague and Moscow. His Poem was performed by the RAI Symphony Orcestra in Rome in 1949 with conductor Franco Caraccioto and Antonio Saldarelli being the solo cellist. Itri’nin Neva Kâr’ı Üzerine Scherzo (Scherzo on Neva Kâr by Itri) was performed in Sofia, Moscow, Cairo and Budapest. First Symphony was performed by the Vienna Tonkünstler Symphony Orchestra with conductor G. E. Lessing in 1968, and was again performed in 1972, together with the Violin Concerto under the baton of Niyazi Tagizade with Azerbeijan State Symphony Orchestra in Baku. His Second Symphony was performed in Turkmenistan by Orkestra Saz under the direction of Muhammed Nazar Mommadov in 1997. Violin Concerto was performed by the NDR - Radio Philarmonie Orchestra with conductor Rengim Gökmen and violinist Cihat Aşkın, together with other Turkish symphonic works in EXPO 2000 Hannover World Fair. In the 1990’s, his String Quartets (No.s 1 and 4) were played in such European cities as Dusseldorf, Prague, Bratislava, Budapest, Pecs and Helsinki. Necil Kâzım Akses is mostly known as a composer of large scale symphonic forms. His compositions could be viewed in various evolving stages. From the 1929 to the late 30’s, he composed such works as Preludes and Fugues for Piano, Sonata for Piano, Flute-Piano Sonata, Allegro Feroce and upon return to his homeland, another one-act opera entitled Bayönder (The Leader). The period covering these years can be characterised as a quest and search for creating an individual atonal style. As it was the case with other composers of his generation, in his early works, the influences of traditional Turkish music and folk music can be traced. However Akses, did not use these elements directly but rather stylized them. By the 1940s, he entered a new period in which, specifically in his symphonic works, an Akses style started to emerge and this style became more evident. This style is linked on the one hand to Turkish modes melodically, and on the other to the concept of a-modality harmonically. Large scale works such as Ankara Kalesi (Citadel of Ankara), Ballade, First Symphony, Violin Concerto, Scherzo On Itri’s Nevakâr, Ten Piano Pieces can be cited as the compositions of this period. His orchestration was gradually became denser. Starting with Bir Divandan Gazel in 1976 he started his last composing period. In this advanced mature period, Akses also produced works for soloists, chorus and large orchestra. In his writing, which became even denser, he used many of the techniques of the 20th century, most notably aleatory music. In 1985, he started composing his Sixth Symphony entitled Immortal Heroes for bariton solo, chorus and orchestra. He dedicated this work to Çanakkale (Dardanelles) martyrs. This symphony remained unfinished. Necil Kâzım Akses taught in the Ankara State Conservatory until the end of his life. At the time he died, he was teaching composition also at the Bilkent University Faculty of Music and Performing Arts. Besides being a composer, Necil Kâzım Akses, is also distinguished and respected as the tutor of many composers of younger generations. Copyrights of his works are held by SACEM.
De detailpagina bekijken
Jurylid
De Peruviaanse tenor Luigi Alva maakte in 1951 met I Pagliacci zijn operadebuut in zijn geboortestad Lima. Later vertolkte hij er de rol van Alfredo in La Traviata. Hij verliet zijn land in 1953 om zich in Italië te vervolmaken, eerst bij Ghirardini en daarna bij Compagalliani. Toen hij werd uitgekozen voor de feestelijke opening van de Piccola Scala, begon hij zijn loopbaan en zijn intense samenwerking met La Scala. Optreden deed hij ook in Wenen, Londen, Berlijn, de Verenigde Staten vanaf 1960, Zuid-Amerika en Australië. Hij heeft een zeer uitgebreid repertoire van Mozart en Rossini. Zo vertolkte hij zes verschillende platenversies van Il Barbiere di Siviglia en trad ook in twee films op die aan deze opera gewijd zijn. Luigi Alva heeft de Association Prolirica opgericht in Peru. Hij kreeg de Viotto d'oro in Italië, alsook de hoogste Peruviaanse onderscheiding voor zijn bijdrage tot de uitstraling van cultuur. Vandaag is hij docent aan de Academie van La Scala.
De detailpagina bekijken
Jurylid
Pierre Amoyal behaalde als 12-jarige knaap de eerste prijs viool aan het Conservatorium van Parijs. Eens 17 trok hij naar Los Angeles om er verder te studeren bij Jascha Heifetz, die hem initieerde in kamermuziek en hem begeleidde bij zijn eerste opnames. Vijf jaar later reisde hij heel Europa en Japan af, waar hij met de meest prestigieuze orkesten concerteerde met dirigenten als P. Boulez, S. Ozawa, C. Dutoit, G. Herbig, L. Maazel, K. Sanderling, M.W. Chung. Voor het label Decca nam hij o.a. de sonates van Fauré op, het Concert van Chausson, de sonate van Franck en de concerti van Dutilleux, Saint-Saëns en Respighi. Al zeer vroeg in zijn carrière werd Pierre Amoyal tot leraar benoemd aan het Conservatorium van Parijs. Daarnaast doceerde hij aan het Conservatorium van Lausanne, waar hij in 2002 het Camerata de Lausanne stichtte, dat onlangs herdoopt werd tot CameratAmoyal. Het ensemble, dat 14 jongeren van zeer verschillende afkomst groepeert, bracht verschillende cd’s uit. Hij geeft ook les aan het Mozarteum in Salzburg. Pierre Amoyal is Chevalier des Arts et des Lettres en Chevalier dans l’Ordre National du Mérite. In 2006 mocht hij de Prijs van de Stad Lausanne in ontvangst nemen. Een van de beroemdste violen ter wereld is in zijn bezit, de Stradivarius ‘Kochansky’ (1717), die op miraculeuze wijze terug gevonden werd in 1991 nadat hij in 1987 gestolen was.
De detailpagina bekijken
Jurylid
Diane Andersen werd opgeleid door Stefan Askenase en kreeg waardevolle adviezen van de Hongaarse pianiste Annie Fischer. Ze maakte met succes carrière als soliste, kamermusicus en pedagoge. Wereldwijd gaf ze concerten in zalen als de Carnegie Hall, het Rudolfinum, het Concertgebouw, het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten en La Fenice, onder de leiding van gerenommeerde dirigenten als Bruno Maderna, Pierre Boulez, Wolfgang Sawallisch, Georges Prêtre en Okko Kamu. Ze werd uitgeroepen tot International Steinway Artist en ontving de Grand Prix du Disque de l’Académie Charles Cros, de Fuga Trofee (UBC), de Harriet Cohen International Bach Medal en de Classical Music Award (Midem). Op haar uitgebreide discografie tellen we een aantal integrale opnames (Jongen-Pierné) en wereldpremières van werken van onbekende of vergeten componisten. Een aantal hedendaagse werken werden aan haar opgedragen. Contacten met beroemde musici als Kodály, Tansman, Nono en Gertler (partner en vriend van Bartók) vormden voor haar een onschatbare bron van artistieke verrijking. Diane Andersen is erehoogleraar van het Conservatoire royal van Brussel en ze geeft vandaag masterclasses in Noord-en Zuid-Amerika, Canada, Japan, China, Korea en Europa. Op internationale wedstrijden wordt ze regelmatig uitgenodigd als jurylid. Ze is Voorzitster van EPTABelgium (Wallonië-Brussel).
De detailpagina bekijken
Jurylid
Julian Anderson (Londen) studeerde compositie bij John Lambert, Alexander Goehr en Tristan Murail. Zijn eerste werk, Diptych (1990) voor orkest, won in 1992 de Royal Philharmonic Society Prize for Young Composers. Zijn twee opdrachten voor het London Sinfonietta, Khorovod (1994) en Alhambra Fantasy (2000), worden vaak uitgevoerd door gerenommeerde ensembles in Amerika en Europa. Onder zijn meest opgevoerde werken tellen we ook de BBC Proms-opdracht voor orkest The Stations of the Sun (1998), dat zowel door de Boston Symphony en het Cleveland Orchestra gespeeld werd, en het kamermuziekwerk Poetry Nearing Silence (1997), een opdracht van het Nash Ensemble. Van 1996 tot 2001 was hij componist-in-residentie bij het kamerorkest Sinfonia 21. In de periode 2000-2005 componeerde hij drie orkestrale werken voor het City of Birmingham Symphony Orchestra : Imagin’d Corners (2002), Symphony, winnaar van de British Composer Award (2004) en Eden (2005). In 2006 werd Heaven is Shy of Earth op de BBC Proms gebracht door Angelika Kirschlager en in 2007 speelde het London Philharmonic Orchestra Alleluia in wereldpremière bij de heropening van de befaamde Royal Festival Hall. In 2002 werd Julian Anderson artistiek directeur van de ‘Music of Today’ reeks van het Philharmonia Orchestra. Tijdens het 2002/3-seizoen was hij ‘Composer in Focus’ bij het London Philharmonic Orchestra. In 2010 werd deze relatie nieuw leven ingeblazen toen hij hun componist-in-residentie werd. In 2009 kende een ballet gebaseerd op Darwins Origin of the Species zijn wereldpremière en bracht hij Comedy of Change uit, een gezamenlijke opdracht van Rambert Dance en het Asko Ensemble. Anderson was professor compositie aan het Royal College of Music van 1996 en leidde er de afdeling van 1999 tot 2004. Daarna doceerde hij tot 2007 aan de Universiteit van Harvard. In dat jaar keerde hij terug naar Londen om les te geven en te componeren aan de Guildhall School of Music.
De detailpagina bekijken
Jurylid
De Amerikaanse sopraan June Anderson (Boston) studeerde cum laude af aan het Yale College met een diploma in de Franse letterkunde. In 1978 lanceerde ze haar carrière in de New York City Opera als de Koningin van de Nacht en vervolgens in Rome met Rossini’s Semiramide. Ze maakte al snel haar debuut bij de Opera van Parijs (Robert le Diable), Covent Garden (Semiramide), La Scala (La Sonnambula) en de Metropolitan Opera (Rigoletto). Haar vertolkingen van Lucia di Lammermoor, La Traviata en Norma werden in het bijzonder geprezen in alle grote operahuizen van Europa en Noord- en Zuid-Amerika. Ze heeft samengewerkt met vele van ‘s werelds grootste dirigenten als Leonard Bernstein, Lorin Maazel, Riccardo Muti, Seiji Ozawa, James Levine, Zubin Mehta, Daniele Gatti en Kazushi Ono. De laatste jaren heeft June Anderson haar repertoire uitgebreid met een aantal 20ste-eeuwse en hedendaagse werken, waaronder opera’s van Richard Strauss, Francis Poulenc, Hans Werner Henze en John Adams. Haar discografie omvat een breed scala aan muziek, gaande van Albinoni en Pergolesi tot Beethoven, Wagner en Orff, evenals opera’s van Verdi en Rossini en minder bekende Franse opera’s. Ze kreeg een Grammy Award voor haar opname van Candide, gedirigeerd door de componist van het werk, Leonard Bernstein. In Frankrijk is ze tot Commandeur des Arts et des Lettres benoemd.
De detailpagina bekijken
Jurylid
De Brusselse dirigent Franz André (1893-1975) voltooide zijn muzikale studies aan het Conservatorium van Brussel. Hij ontving de eerste prijs voor viool in 1912 en raakte al snel gepassioneerd door orkestdirectie. Bij de oprichting van Radio-België in 1923 werd hij benoemd tot tweede dirigent van het Radio Orkest. In 1930 leidde hij een van de drie orkesten van het net opgerichte Belgisch Nationaal Instituut voor Radio-omroep (N.I.R. - I.N.R.). Vijf jaar later zette hij het Groot Symfonisch Orkest van het N.I.R. - I.N.R. op poten, dat hij tot een van de meest beroemde orkesten van Europa maakte, en waarmee hij talrijke moderne creaties uitvoerde. Van 1951 tot 1964 was Franz André de vaste dirigent van de Koningin Elisabethwedstrijd.
De detailpagina bekijken
Jurylid
Willem Andriessen ontving zijn eerste muziekonderricht van zijn vader, Nicolaas Andriessen, die organist en koordirigent was. Hij bezocht daarna het Amsterdams Conservatorium, waar hij les kreeg van J.B. de Pauw (piano), Bernard Zweers (compositie) en Julius Röntgen (ensemblespel). In 1906 behaalde hij het einddiploma, en in 1908 de Prijs van Uitnemendheid voor piano. Na zijn studie verwierf Willem Andriessen zich grote bekendheid als concertpianist in binnen- en buitenland. Van 1910 tot 1918 was hij leraar aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag, daarna tot 1924 leraar voor de hogere pianoklassen van de Muziekschool te Rotterdam. In 1924 werd hij benoemd tot hoofdleraar aan het Amsterdams Conservatorium en in 1937 werd hij daar benoemd als directeur tot 1953. Willem Andriessen, oudere broer van Hendrik, componeerde onder andere een Missa voor koor en orkest, een Concerto voor piano, een Pianosonate, kleinere pianowerken en liederen voor zangstem met piano.
De detailpagina bekijken
469 items | 47 Bladzijdes | Bladzijde
Français - Nederlands - English
In de website zoeken
Newsletter
Inloggen
Audio & video Viool 2019
Herbeluister of herbekijk de optredens van de kandidaten !
De cd's van de Wedstrijd
Online mediatheek
Audio, video's en foto's van 1951 tot 2019